Rozdział 7

***

Nastał dzień meczu Borussi i Hannoveru. Z dziewczynami byłam bardzo podekscytowana tym, że będziemy na Signal Iduna Park. jeju to był najwspanialszy dzień mojego życia.

Od rana byłam na Uniwerku, żeby coś tam złożyć. Czekałam prawie 5 godzin aby dostać się do celu. Gdy wyszłam z Uniwersytetu była gdzieś godzina 15.00. Więc szybko pobiegłam aby ubrać się na mecz, który zaczynał się o 16.30. 

Wbiegłam do domu krzycząc:

Ja: Kurde spóźnimy się.

Ania: Nie bój żaby. Damy radę.

Ja: Ze mną pewnie nie.

Paulina: Dasz radę, a po za tym masz już tu ciuchy przygotowane.

Ja: Dziewczyny...dzięki.

Ania: Dobra nie gadaj tyle tylko przebieraj się.

Pół godziny później.

Paulina: Dobra to co idziemy?

Ja: Już.

Wyszłam z pokoju ubrana w szorty i jakąś luźną bluzkę.

Ja: No już idziemy.

Ania: Ale się ubrała haha-zaśmiałą się Ania

Ja: przebrać się?

Ania: Nie no chodź już.

Kilka minut później byłyśmy już na stadionie BVB. Usiadłyśmy na trybuny. Byłyśmy takie szczęśliwe, a szczególnie Anka i Paula.

Rozpoczął się mecz. Spojrzałam na piłkarzy i mówię do Pauli;

Ja: Spójrz na tego z 10.

Paula: Ahh to Mario Goetze. Przystojny nie?

Ja: Jaki Mario?

Paula: No Goetze.

Ja: To Sven, ale co on tu by robił?- zdziwiłam się widokiem Svena na murawie.

Paula: Nie prawda. To Mario. Piłkarz Borussi Dortmund.

Zaskoczyło mnie to co powiedziała Paulina. On przedstawił się inaczej. Ajj to zdrajca. Tak myślałam przez cały mecz o nim.

Po wygranej BVB podeszłam do Svena sorry raczej do Mario, czy jak mu tam.

Ja: Sven czy raczej Mario Goetze

Sven, który zmienił się w Goetze: To nie tak.

Ja: A jak? 

Mario: Co miałem Ci powiedzieć?

Ja: Prawdę, że jesteś piłkarzem, a nie jakimś biznesmenem. Ale i ty mnie okłamałeś.

Mario: Nie chciałem przepraszam...

Ja: Skończ. Nie chcę Cię znać.

Mario: Asiu...

Ja: Spadaj.

Mario: Aśka czekaj.

Nie słuchając Svena znaczy Mario poszłam w stronę wyjścia. Coś chyba jeszcze krzyczał, ale ja byłam tak wkurzona, że nie zwracałam na to uwagi.

_______

Lol. ;)